یه الگوی تکراری توی سرورهای وارکرفت هست که کمتر کسی دربارهاش رک حرف میزنه…
همین الگو دلیلیه که این پروژه اصلاً ساخته شد.
اندر حکایات سرورهای وارکرفت ایرانی… (شروع رسمی کار ما)
اگر مدتی تو این فضا بوده باشی، احتمالاً این داستان برات آشناست.
یه سرور میاد.
شلوغ میشه.
اکیپها شکل میگیرن.
یه حس عجیب میاد که “این یکی فرق داره”.
همون حس قدیمی…
همون روزهایی که با هزار بدبختی از مدرسه یا کار جدا میشدی تا برسی پای بازی! همون دورهمیها، همون رفاقتها، همون شبهایی که فکر میکردی این دنیا قراره بمونه.
ولی معمولاً یه جایی وسط مسیر، چیزها شروع میکنن به تغییر;
آپدیتهایی که عقب میافتن.
تصمیمهایی که شفاف نیستن.
یا تغییراتی که حس میکنی از دل بازی نیومده.
و کمکم همون چرخه تکراری شکل میگیره:
شروع >> امید >> درگیری >> رها شدن.
دوستان، مشکل این فضا همیشه نبود ایده یا تلاش نبوده.
بیشتر وقتها چیزی که ضربه زده، نیمهکاره موندن مسیر بوده.
یه چیزی ساخته شده، ولی ادامه پیدا نکرده...
پروژه IronForge از همین نقطه شروع شد. نه از ایده ساخت یک سرور جدید.
از خستگیِ همین چرخه تکراری. این سؤالها که مدام تکرار میشدن:
چرا باید هر بار از صفر شروع کرد؟
چرا تجربهها دوام ندارن؟
چرا چیزی که ساخته میشه، وسط راه رها میشه؟
این سؤالها باعث شد به جای بیرون نگاه کردن، وارد ساختن بشیم.
برای ساختن چیزی که حداقل یک ویژگی داشته باشه:
بتونی روش حساب کنی.
نه به عنوان شعار.
به عنوان یک استاندارد ساده.
و اینجا نقطهایه که مسیر این پروژه شروع میشه.
درود. این اولین پست ماست و شروع یک داستان جذاب و پر تلاطم!...
منتظر خبرای بعدی ما باشید. 😉
